Het verhaal van giraf & kaboutertje

Er was eens een kaboutertje, die woonde op ‘n berg.
Daar dronk hij heel veel koffie, want hij hield daarvan zo erg.
Zijn vrienden waren hondjes, en een beestje oh zo klein.
Dat beestje heette Pepe en was sneller dan een trein.
Lachend speelde kaboutertje hele dagen in zijn bos.
Met plantjes, aarde en zijn maatje Ramon gingen ze er blij op los.
Toen kwam er zomaar op een keer, op een ochtend zonnig en warm,
Een heel blij girafje aan, rond-huppelend op zijn koffie farm.
Haar manen waren leeuwenblond en haar ogen waren blauw.
Wat toen volgde was magie en gebeurde oh zo gauw.
De Giraf en het kaboutertje keken naar elkaar.
Zijn bruine ogen als een teddybeer vielen prompt in die van haar.
Het hart zo groot van de giraf sprong open als een bloem.
En die knappe kleine kabouter kon toen niets anders doen…
Dan te vliegen als een kolibri, zo snel zo vliegensvlug.
Er was gewoon geen houden aan, er was geen weg meer terug.
Hun liefde was zo groot en sterk, als de zon die ons verwarmt.
Een connectie dieper dan de zee, als het heelal dat je omarmt.
Verder gaat dit verhaaltje niet, want de toekomst is nog een droom.
Maar de liefde tussen die twee is als de wortels van een boom.

Advertisements
Categories: poems | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: